قدم زنان از کنار سنگ قبرهای قطعه ی 216 بهشت زهرا عبور می کنم. ردیف 38 شماره ی 24 بالای سنگی که بهرامی را به خویش خوانده می ایستم و به احترام نام حک شده روی سنگ: بهرام علفی

چون دهان به خنده گشود با يک حس ناگهاني متوجه شد که دندان‌هايش يک به يک شروع کردند به ورآمدن، فرو ريختن و افتادن جلو پاها و روي پوزه‌ي کفش‌هايش، همچنين حس کرد به تدريج تکه‌اي از استخوان گونه

صداي زن آرام و دلنشين است و تو گوش مي‌دهي به قصه‌هايي كه از شهر دارد. به قصة زنان تنهايي كه غارت شده‌اند، به سرگذشت بچه‌هايي كه دزديده مي‌شوند، به داستان جواناني كه معتاد شده‌اند...
تشنه‌اي، خيلي تشنه، دلت مي‌خواهد

خیابان ازغروب دیگری نمناک است
وچشم های من آن سوی ابرها را می گرید
ساعت های کنهه ر ابر ایوان می گذارم
دیگر غباری نخواهد بود

من هم پیچیده شدم مثل تو ای پیچیده ترین دخترساده
مثل این که خدا هم آمد
سلام علیکم صبحتان به خیر حالتان چطوراست؟
با اینکه بالاترین مقام این خانه ام ازخدا می ترسم
بانک انگشت اگر به پشتم بزنی کفایت می کند

آن‌كه‌ بلند بود و مويش‌ كمي‌ ريخته‌ بود، گفت‌: «ديگه‌ چه‌ نوشته‌؟»
«هيچي‌، هر چه‌ بود خواندم‌.»
از سه‌ روز پيش‌ چند بار پرسيده‌ بود: «ديگه‌ چه‌ نوشته

شاید اولین برنامه جدی تلویزیون اینترنتی...ببخشید...اولین تلویزیون اینترنتی ادبیات ایران ..را ضبط کردیم ...من بودم...من یعنی ناما جعفری....او...یعنی رضا حیرانی...و...یک کلاغ ...اون هم ...مهرداد..مهرداد فلاح...به قول مهرداد جایی که هیچ کس....برنامه را ساختیم در یک فضای شلوغ اما...پلوغ..

تمامی پیراهن هایم را پوشیده ام
تنم سرمایش می شود
معلم هفت روز هفته ر ابا پیراهن هایم می خندد
و شاگردان
زیر پیراهن هایم اگر بودی

سرباز این پرچمی بودم که وطنم بود
نه این چیزی که تیغ صورت تراشی افقی در هوا ست
پس این خونی که می چکد از باد چیست؟
زندگی کردن در میان دو آرواره ی سوسمار

تمام ِ تو را نشان می دهم

هیچ از قبل نمی دانم
هرچه می بینی همان است که همین حالا در یافته ام

درست مثل اینکه غباربرداری

اما همه ی دوستان و اعضاء این خانواده (ادبیات) مثل تو مهربان نیستند، این است که اگر چه هنوز مانیهای دائمن اسیر فیلتر و سانسور را از آدرسی به آدرسی کوچ می دهیم و با همه ی بی حوصلگی زنده نگه می داری

مي كوبد
و باز مي كني اين پنجره ها را
و دو ليوان پر مي كني كه بنوشي به سلامتي ام
"كه سلامت همه آفاق در سلامت توست"
و تو خوب مي داني كه مست مي شوم با همين سطرهاي هميشه تكراري

از تکاندن پرده ها اما
نه کلیدی می ریزد نه شکلکی
نگاه می کنم
اطاق گم است در هیاهو
و در سکوت
و کلید گمشده پیدا نمی شود.

چون وقتی فقط صرفن زن باشند و بر تری مردان را پذیرفته باشند هر چند که دخالت درتصمیم گیری های زندگی از انها سلب می شود و نقششان فقط به یک خدمتکار خانگی تنزل پیدا می¬کند ولی

در شعر دهه ی هفتاد سه جریان مشخص قابل تشخیص است . اول ادامه ی شعر اغلب تصویر گرای دهه ی شصت مثلا در کارهای کسرا عنقایی و هیوا مسیح . فرشته ساری و تا حدودی نازنین نظام شهیدی و رضا چایچی و ... دوم جریان اصیل دهه ی هفتاد در کارهای من ، مهرداد فلاح

به دیوارها گوش کن
که یک عالمه حرف برای گفتن
برای تو
تو که مثل یادش به خیر مادربزرگ نیستی
که گردی چشمان ات هر زبان بشود

مادر بزرگ که مادر مادرم است
بغچای دارد که اگر یک مشت دانه روی خاک بریزد
با خیال راحت می توانی تلسکوپت را تنظیم کنی
و آنقدر شهاب بشماری تا خوابت ببرد
من اگر تمام شب را روی سرم می کشیدم

موهای تو روی گردنم
تو را باز می‌کنم
با صدای بلند می‌خوانم
خطوط برف در هم می‌رود
برف می‌بارم

شاعر کتاب را به 3 فصل تقسیم کرده است و این جدایی تنها در منفصل کردن فهرست وار ، خود را جای می دهند و تفاوتی چشمگیر در گزیده دفتر ها ندیدم. با این حال در دفتر اول ( انگشت روی سنگ ) به شعر هایی طرح گونه با پیوستگی

سلام نمی کنم، ارزش نداری، کیک و چایت را بخور و گاهی هم به شگفت انگیزترین انسان روی زمین سلام کن، سلام ناما خیلی خوشحالم، نمی دانی چرا؟ من هم نمی دانم.....!!!